Podopieczna ma 63 lata i na co dzień radzi sobie naprawdę dobrze. Sama wstaje, ubiera się, przygotowuje śniadanie, korzysta z toalety i porusza się bez pomocy. W tygodniu, od poniedziałku do piątku, jeździ do swojej pracy w warsztacie, więc przez sporą część dnia ma swój własny rytm i zajęcia.

Najważniejsze jest dla niej to, żeby obok była spokojna i cierpliwa osoba. Pani ma niepełnosprawność intelektualną i lekkie zachowania autystyczne, dlatego lubi, kiedy dzień jest przewidywalny i wszystko ma swoje miejsce. Czasem trzeba jej coś przypomnieć, spokojnie wytłumaczyć albo pomóc przejść przez sytuację, która jest dla niej nowa.
Nie jest osobą agresywną. Wręcz przeciwnie — jest przyjazna i najlepiej czuje się przy kimś, kto nie pogania, tylko daje jej poczucie spokoju.
Pomoc przy higienie jest niewielka. Nie ma dźwigania ani nocnego wstawania.
Wieczorami zwykle gotuje się razem kolację, później jest trochę wspólnego czasu, czasem telewizja, i około 22:00 dzień spokojnie się kończy.
W weekend pani lubi wyjść na spacer albo na basen. Nie trzeba z nią pływać, wystarczy być obok. Są też zwykłe domowe rzeczy — zakupy, gotowanie, pranie i trochę porządków.
Opiekunka ma swoje osobne mieszkanie z internetem, a sklepy są na tyle blisko, że można spokojnie dojść pieszo.