W niewielkim, spokojnym miasteczku mieszka dwoje podopiecznych wymagających codziennego wsparcia. Pierwsza z nich, pani Ingeborg Hoffmann, jest osobą w pełni niesamodzielną, z zaawansowaną demencją i znaczną słabością wynikającą z wieku. Jej funkcjonowanie jest ograniczone – porusza się przy pomocy rollatora lub laski, ma trudności ze wzrokiem i słuchem, a komunikacja jest utrudniona. Wymaga kompleksowej pomocy w higienie, pielęgnacji intymnej, ubieraniu, jedzeniu, piciu oraz przypominaniu o lekach. Ze względu na inkontynencję opiekunka zajmuje się regularną zmianą materiałów chłonnych. Pani Ingeborg potrzebuje również aktywizacji – rozmów, prostych gier czy zajęć manualnych, które pomagają jej utrzymać kontakt z otoczeniem. Opieka nocna nie jest konieczna.

Drugą osobą jest pan Klaus Riedel, który zmaga się z trudnościami w poruszaniu się i ryzykiem upadków. Korzysta z wózka, ale nie jest osobą leżącą i nie wymaga podnoszenia przy wstawaniu. Jego komunikacja jest ograniczona, choć słuch pozostaje prawidłowy. W codziennym funkcjonowaniu potrzebuje wsparcia głównie w zakresie higieny oraz ubierania. Pan Klaus jest spokojny, ma skłonność do apatii, a jego zainteresowania koncentrują się wokół telewizji oraz prostych prac rękodzielniczych. Nie występują u niego problemy z inkontynencją, a opieka nocna również nie jest wymagana. W domu nie ma zwierząt, a obowiązki opiekunki obejmują podstawowe prace domowe: zakupy oraz utrzymanie czystości na powierzchni około czterdziestu metrów. Rodzina nie zgłasza dodatkowych wymagań dotyczących prowadzenia gospodarstwa. Opiekunka ma zapewnione dwa półdniowe wyjścia tygodniowo, od popołudnia do kolacji.

Warunki mieszkaniowe są komfortowe – opiekunka otrzymuje własny pokój, a łazienka i toaleta są wspólne. Dom jednorodzinny jest niewielki, z ogrodem i pięcioma pokojami, położony w spokojnej okolicy. Sklepy znajdują się w odległości krótkiego spaceru, co ułatwia codzienne funkcjonowanie.